Vandaag vroeg wakker en rond halfacht begonnen met tekenen. Het is een mooie dag. De zon schijnt. Het is zaterdag en het is stil. Tijdens het tekenen lijkt het alsof de wereld haar adem inhoudt. Soms hoor ik ineens weer de geluiden om mij heen. Vogels vooral. Geen wind deze dagen. Vorige week wel. Als ik teken ben ik als een doorgeefluik naar het papier. Ik zet mijzelf in als instrument. Het is te vergelijken met het vallen/springen/zweven tijdens de fotografiesessies alleen dan ben ik mij bewust van mijn lichaam en van mijn omgeving. Tijdens het tekenen ben ik mij enkel bewust van de tekening. Ikzelf verdwijn. De zon draait om het Pompgemaal en in de laatste minuten van haar licht maak ik foto’s van mijn vallende lichaam. Die minuten lijken eindeloos.
- logboek Pompgemaal Den Helder, 7 juli 2018

Een terugkerend element in mijn werk is mijn lichaam. Tijdens mijn residentie in Kaus Australis in Rotterdam in 2016 legde ik de basis voor een nieuwe manier van werken. De tekeningen die daaruit voortkwamen zijn gemaakt door op een directe en dynamische wijze tekens en sporen achter te laten op het papier. Tijdens het werkproces wrijf ik mijzelf in met grafietpoeder en werp ik me op het papier op de vloer van mijn atelier. Jan de Nys (beeldend kunstenaar, curator) noemt dit een “private performance” en zegt hierover: “Op die manier legt ze bewegingen en gestes vast en registreert ze incidentele ophopingen van grafiet. Door haar lichaam als delicate uitbreiding van haar materiaal te gebruiken, ‘beleeft' Gerestein de tekeningen op een uiterst suggestieve wijze.” Na de private performances werk ik verder op en met de beelden die voortkomen uit de kortstondige klap van mijn lichaam op het papier.

In juni en juli 2018 was ik gastkunstenaar in het Pompgemaal, het gastatelier van het Mondriaan Fonds in de duinen van Den Helder. In het werk dat ik voorafgaand aan deze werkperiode maakte, staat mijn houding tijdens het vallen ten dienste van de afdruk op het papier op de vloer. Tijdens de residentie heb ik het vallen hieruit losgemaakt en me gefocust op het kortstondige moment voorafgaand aan de landing: het ogenblik dat mijn lichaam van de grond los is. De foto’s die ik tijdens talloze valsessies in en rond het Pompgemaal heb gemaakt, vormen de basis voor tekeningen waar ik maanden aan doorwerk.

De residenties in Kaus Australis en in het Pompgemaal zijn mede mogelijk gemaakt door een financiële bijdrage van het Mondriaan Fonds.


Rotterdam, november 2018

 

English text by Megan Williams, LA artist en fellow artist in residence in Kaus Australis (2016):

Gerestein makes large works on paper. She joins other contemporary artists who consider drawing to be a primary medium worthy of major artworks. By generating drawings and wall works of considerable physical size she amplifies the attributes of figuration often referring to the distorted details of the human form.

During her six month long residency at Kaus Australis Femke Gerestein benefited from the use of the large working space which allowed her to move forward into new terrain. By using her own body imprints she has released herself from her former constraints and reliance on photos and grids. The new work is made by the most direct and dynamic action of mark making, motion gestures and incidental pile-ups in graphite.

By using her body as a drawing tool with delicately rendered enhancements she has been able to “inhabit” the drawings with unusual evocative effect.