Een terugkerend uitgangspunt voor mijn werk is mijn eigen lichaam. Tijdens mijn residentie in Kaus Australis in 2016 legde ik de basis voor een nieuwe manier van werken. De tekeningen die daaruit voortkwamen zijn gemaakt door op een zeer directe en dynamische wijze tekens en sporen achter te laten op het papier. Tijdens een private performance wrijf ik mijzelf in met grafietpoeder en werp ik mij op het papier op de vloer van mijn atelier. Jan de Nys (curator en galeriehouder) zegt hierover: "Op die manier legt ze bewegingen en gestes vast en registreert ze incidentele ophopingen van grafiet. Door haar lichaam als delicate uitbreiding van haar materiaal te gebruiken, "beleeft" Gerestein de tekeningen op een uiterst suggestieve wijze.” Sindsdien werk ik verder op en met de beelden die voortkomen uit de kortstondige klap van mijn lichaam op het papier.
In een andere werkvorm fotografeer ik mijzelf in beweging. Tijdens deze fotografie-sessies komen ideeën en intentie samen in de beweging van mijn lichaam en de wijze waarop ik die vastleg. De concentratie tijdens deze sessies is zeer hoog. Mijn volle overgave is vereist om de intentie te herkennen en erop voort te bouwen. Hierna gebruik ik de foto’s als basis voor tekeningen waar ik maanden op doorwerk.

In de tekeningen waarop ik tot medio 2016 maanden achtereen doorwerkte doemde uit de getekende ruis het lichaam en haar omgeving op. De ruimte om het lichaam en het lichaam zelf is gevuld met een structuur. Deze onderliggende of bedekkende structuur verbindt alles met elkaar. De grens tussen lichaam en omgeving vervaagt gelijkend op de ervaring waar ik tijdens het vallen naar op zoek wil gaan: het één worden met mijn omgeving. In Kaus Australis had ik sterk de behoefte mijn “oude” manier van werken naar aanleiding van foto’s los te laten en terug te gaan naar de kern: het grafiet, papier en mijzelf. Tijdens en sinds Kaus Australis gebruik ik een andere procédé voor het vastleggen van mijn lichaam en de bewegingen daarvan naar tweedimensionaal beeld. Ik heb het perspectief op mijn lichaam veranderd. Ik gebruik geen cameramechanisme meer als tussenstap. Ik druk mijn met grafiet ingewreven lichaam af op papier. Tijdens deze uren vindt er een transformatie plaats die van zeer groot belang is voor mijn werk. Het heeft te maken met de transformatie van mijn lichaam van subject naar object.

Femke Gerestein, Rotterdam 2018

 

text by Megan Williams, LA artist en fellow artist in residence in Kaus Australis (2016):

Gerestein makes large works on paper. She joins other contemporary artists who consider drawing to be a primary medium worthy of major artworks. By generating drawings and wall works of considerable physical size she amplifies the attributes of figuration often referring to the distorted details of the human form.

During her six month long residency at Kaus Australis Femke Gerestein benefited from the use of the large working space which allowed her to move forward into new terrain. By using her own body imprints she has released herself from her former constraints and reliance on photos and grids. The new work is made by the most direct and dynamic action of mark making, motion gestures and incidental pile-ups in graphite.

By using her body as a drawing tool with delicately rendered enhancements she has been able to “inhabit” the drawings with unusual evocative effect.